m y f i r s t t i m e | o n g e l u k

Het was een normale donderdag ochtend, 5 juni 2014, en ik was onderweg naar mijn werk op de scooter. Ik was nog maar paar minuten verwijderd van mijn werk en stond bij een stoplicht te wachten om over te steken. Ik kon net mijn eigen stoplicht niet zien dus ik keek naar die aan de overkant. Toen dat stoplicht op groen ging, dacht ik, ik ga rijden. Maar blijkbaar was dat groene licht alleen voor het stuk aan de overkant en niet voor mijn kant. En toen kwam er helaas een auto van links, waardoor ik aan de linkerkant van mijn scooter geraakt werd en over de motorkap rolde, waarna ik uiteindelijk op de ijskoude grond kwam te liggen op mijn buik. Het had net geregend by the way, dus dat was niet echt fijn.
Je kan dus eigenlijk wel zeggen dat het mijn schuld was, maar ik ben gewend dat als het stoplicht aan de overkant op groen springt, dit ook voor mij geldt. Dus dat was een beetje balen.

Nou ik lag daar dus op de grond, op mijn buik en ik kon mijn hele linkerbeen niet meer voelen. Dat is best een gekke gewaarwording kan ik je vertellen. Terwijl ik daar op de grond lag was er toevallig net iemand onderweg naar de Ambulanceschool (zo noemde hij dat, weet niet of dit ook echt iets is) en had de ambulance al gebeld. Tegelijk kwam de politie ook erbij. Toen de ambulance broeders bij mij waren, hadden ze mijn voorzichtig omgedraaid en kon ik rechtop zitten. Ik bibberde als een gek, en ik zag dat mijn knie aardig dik was. Ik werd in de ambulance gelegd en ze zeiden dat ze even zouden kijken wat er aan de hand was en dat ik waarschijnlijk zo weer uit de ambulance kon. Ik had gelijk het gevoel dat dit niet het geval zou zijn. De politie kwam ook even kijken en zei dat mijn scooter naar het politiebureau gebracht zou worden.

(Bericht in de krant de volgende dag)

Voor de zekerheid bracht de ambulance mij toch naar het ziekenhuis en daar lag ik dan op de eerste hulp helemaal alleen. Ik kon mijn knie niet bewegen en het deed heel erg pijn. Ik zat ook niet steeds te shaken. Gelukkig was een goeie vriendin van mij vrij, en is gelijk naar mij toe gekomen zodat ik niet alleen hoefde te zijn. Ik kwam om ongeveer half 10 op de eerste hulp en wist om 2 uur pas wat er echt aan de hand was. Ik moest een CT-scan laten maken en een MRI scan. Toen ik daar op de tafel lag, zei de zuster dat ik zo stil mogelijk moest liggen, maarja ik verging van de pijn dus dat ging niet zo makkelijk.

Het was ook nog zeer vervelend dat mijn ouders net een week op vakantie waren. Dus die had ik nog niet ingelicht met wat er gebeurd was. Ik dacht dat wacht ik even mee tot dat ik echt weet wat er aan de hand was. Nou de zuster kwam zeggen dat het waarschijnlijk een gebroken knie moest zijn, dus ik ging natuurlijk gelijk op internet opzoeken wat dat precies inhield. En toen zag ik een afbeelding van een knie waar allemaal pinnen en een plaatje in zat. Ik dacht, nee het zal toch niet. Maar jawel dus, en dat vond ik niet zo heel fijn om het op zijn zachts te zeggen.

Het was allemaal rond en toen werd ik naar een tussenkamer gebracht. Eigenlijk mocht ik helemaal niks eten, maar ik had nog helemaal niks gegeten vanaf 7 uur in de ochtend en het was nu inmiddels 2 uur in de middag. Ik mocht niet eten omdat het kon zijn dat ik die dag nog geopereerd zou worden en ik dan nuchter moest zijn. Gelukkig dachten ze dat dit niet meer die dag zou gebeuren en mocht ik eindelijk wat eten!

(Zo zag mijn knie eruit toen ik op de eerste
hulp binnen kwam)

Toen moest ik maar wat mensen gaan bellen om ze in te lichten. Me ouders, mijn werk, mijn vriend. Als eerste had ik mijn ouders gebeld die op vakantie waren in Zwitserland. Toen ik mijn vaders stem hoorde moest ik al gelijk huilen en zei ik dat hij zich niet ongerust moest maken. Wat natuurlijk belachelijk klinkt, want hij heeft zijn dochter huilend aan de telefoon, daar schrok hij van en maakte zich gelijk zorgen. Mijn ouders zijn die dag gelijk terug gekomen van vakantie en ik zag ze de volgende dag. Daar was ik wel heel erg blij mee!
Mijn vriend had ik al in de ochtend gebeld gelijk toen het ongeluk gebeurd was, maar toen wist ik zelf natuurlijk ook nog niet wat er aan de hand was. Hem moest ik dus ook nog inlichten, en hij zei dat hij zo snel mogelijk naar mij toe zou komen.

Ziekenhuis

Ik moest opgenomen worden in het ziekenhuis tot dat ik geopereerd zou worden. Ze wisten alleen nog niet wanneer dat zou gaan plaats vinden, dus ook niet hoe lang ik in het ziekenhuis moest blijven liggen. Uiteindelijk heb ik 6 dagen in het ziekenhuis gelegen. Het is wel gek, ineens weer helemaal alleen in bed liggen, op een stille kamer in een groot ziekenhuis. Ik kon mijn been amper bewegen, het voelde net alsof mijn been net een blok steen was, dus kwam er een fysiotherapeut langs.
Hij gaf mij een apparaat waar ik mijn linker been in moest leggen en mijn been boog. Ik weet even niet meer hoe dit ook alweer heet. Mijn been moest wel bewogen worden, anders werden alle spieren korter en dan was ik nog verder van huis! En omdat ik dit niet zelf kon, moest het in dit apparaat.

Ik merkte dat de normaalste dingen, zoals het toilet gaan, wel erg lastig was als je een been niet kon gebruiken. Want hinkelen was ook geen optie. Ik kon helemaal niet op mijn linkerbeen steunen. Dus moest ik in de eerste instantie op een po stoel plassen, maar dat wilde ik echt niet. Dus reed ik mezelf op de po stoel naar de wc, dat werkte ook gelukkig.

De volgende dag kwamen er allemaal lieve mensen langs. Ik heb wel gemerkt in deze tijd dat je ziet wie je echte vrienden zijn. Gelukkig zijn de vrienden die ik had allemaal gebleven, haha.

Het was nog steeds onduidelijk wanneer ik geopereerd zou worden of wanneer ik überhaupt naar huis mocht. Op 11 juni hoorde ik dat de operatie op 19 juni plaats zou vinden en ik dus naar huis mocht. Voordat ik naar huis ging moest ik mij alleen nog wel even aanmelden voor de operatie en dus ook kiezen of dat ik een ruggenprik of onder narcose wilde. Ik ben als de dood voor naalden, dus een ruggenprik werd het niet, dacht ik. Tot dat de anesthesist (het mannetje die je de prik mag geven, of je onder narcose mag brengen) zei dat als je wakker word van de narcose er nog allemaal buisjes in je zitten en dat vond ik niet zo'n fijn idee. Then the epidural it is! Bah, wat een enge gedachte is dat.

Thuis

Naja, thuis. Ik was bij mijn ouders. Bij mijn huis zit de woonkamer op de eerste verdieping, dus dat leek ons een beetje onhandig. Daarom eventjes bij mijn ouders crashen, super lief. De thuiszorgwinkel kwam een bed brengen, zodat ik beneden kon slapen. Een rolstoel, krukken en een douchekruk had ik ook nog nodig.
De acht dagen tot de operatie gingen snel, ik was heel zenuwachtig voor de operatie.

De operatie

Het was 19 juni 2014 en ik mocht niks eten, omdat ik nuchter moest blijven. Om 13:00 zou ik geopereerd worden en moest mij om 11:00 melden. Ik moest een operatieshort aan en werd voorbereid. Maar het ging allemaal iets sneller dan verwacht, om 12:15 mocht ik al de operatietafel op. Gelukkig maar, anders bleef ik er maar tegenaan hikken.
Ik kwam de operatiekamer binnen en als eerst kreeg ik een prikje dat het stuk verdoofde waar de ruggenprik in moest. En die deed me toch een pijn, jeetje! Gelukkig deed het zijn werk wel goed, en voelde ik de ruggenprik helemaal niet. Het duurde eventjes tot het was ingewerkt en ik mijn benen niet meer kon voelen. Wel gek hoor, dat je helemaal niks meer kan voelen. Mijn hele onderlijf was gewoon verdoofd.
Ik kreeg een roesje, deed mijn iPod aan en ze konden beginnen met opereren.
Ze waren ongeveer een uur bezig, en toen ze klaar waren vroeg ik: "Waren jullie aan het zagen ofzo, met mijn "dronken" kop." "Nee we hebben geboord". Oh oke, ook een fijn idee..
Na mijn operatie werd ik nog even in de gaten gehouden op de uitslaapkamer. Om 14:00 mocht ik weer naar mijn kamer en stonden daar mijn lieve vriend en ouders te wachten.
Ik heb een foto van hoe mijn onderbeen eruit zag na de operatie, maar die zal ik jullie besparen. Er zaten allemaal nietachtige hechtingen in om de wond goed te laten hechten aan elkaar.
Na 5 dagen mocht ik alweer naar huis!

Herstel en fysiotherapie

(Mijn scooter is weer helemaal opgeknapt, en
omdat er overal nieuwe kappen op moesten
had ik gekozen voor de blauwe kappen. In de eerst
instantie wilde ik al een blauwe scooter, maar die
maakte ze niet meer. Gelukje bij een ongelukje
zal ik maar zeggen)

Elke avond na de operatie moest ik een prik in mijn been tegen trombose. Yeaaah! Not. Zes weken na de operatie mochten de hechtingen eruit. En dat deed me toch een pijn! Je weet hoe een nietje in elkaar zit toch, zo zat het dus ook in mijn been. De haken in mijn been moesten eerst recht gemaakt worden voor dat ze eruit gehaald werden. Dat was niet echt een pretje.
Op 28 augustus moest in voor de laatste keer naar de arts en hij vertelde mij dat ik met één kruk mocht gaan lopen, en als het mij lukte zonder krukken. Vrijwel meteen ging ik zonder krukken lopen en dat voelde goed! Ik had het zo gemist, en ik hoefde ook geen prikken meer omdat ik niet meer de hele dag lag of zat.

Nu 5 maanden later moet ik twee keer per week naar de fysio om mijn knie aan te sterken en dat gaat steeds beter. Ook ben ik langzamerhand weer aan het werk, en ik merkte wel echt dat ik het super had gemist. Ik krabbel langzaam weer ophoog naar de oude ik. De oude ik die alles kon. Wat ik nu echt mis is dansen. Als ik helemaal hersteld ben, is dat echt het eerste waar ik weer op ga.

Het artikel is iets langer geworden dan ik had gedacht, maar ik hoop dat jullie het interessant/leuk vonden om te lezen.